Nieuwsbericht

luitzen en lars de vries 2018

Bijzondere voetbalervaring van 11 jaar is afgesloten…

Zolang ik bij Luitzen ben is voetbal belangrijk geweest in ons leven. In onze verkeringstijd speelde Luitzen bij de A-junioren, vaak ‘s middags op de reservebank mee met het eerste elftal en dan in de avond naar Heerenveen om daar de wedstrijd te kijken en dan snel naar huis racen want de samenvattig op studiosport kon niet gemist worden.
Toen volgde een mooie periode voor Luitzen bij het eerste elftal, een hecht team en vele mooie prestaties. Na deze periode volgden nog een aantal mooie jaren in het tweede elftal, met de jonge jongens op pad, je hebt dan een soort van vaderrol.

Onze zoon Lars kwam in deze periode bewust in aanraking met zijn voetballende heit en raakte ook met het voetbalvirus besmet. De eerste acties begonnen bij de kabouters, Luitzen vond het vanzelfsprekend dat hij de kleintjes ging coachen. Dit was weer een hele andere belevenis in het voetbal, je eigen zoon op het veld. Voor Luitzen kwam het moment om zelf als spelend lid te stoppen, naast voetbal heeft hij hardlopen als hobby en de combinatie samen met het voetballen was soms lastig. Hij haalde ook door het geven van trainingen en het coachen evenveel plezier uit het voetbal dan door zelf te spelen.

Tot nu toe heeft Lars zijn hele voetbalperiode zijn heit als coach gehad, trainingen heeft Luitzen ook samen met anderen verzorgd maar het laatste jaar nam hij alle trainingen waar. Ruim 11 jaar je vader als coach en trainer, het lijkt zo gewoon maar eigenlijk is het best bijzonder. Veel plezier hebben ze er samen aan beleefd. Een aantal keren een kampioenschap mogen vieren. Luitzen kocht dan een mooi rond dienblad bij de Emmaus en maakte hier een kampioensschaal van, op de platte kar door het dorp en de jongens om de beurt de schaal in de lucht….prachtig! Ruzie hebben ze praktisch nooit gehad, volgens mij verliep het ook redelijk onopvallend dat ze vader en zoon zijn. Na de wedstrijd volgde altijd onder het genot van een gebakken eitje de analyse, er was altijd wat te bespreken.

Nu komt er een tijd dat Lars het zonder zijn heit zal moeten doen en dat zal voor hem vast wel vreemd zijn maar het voetbalvirus is bij hem nog lang niet uitgewerkt. Er volgt hopelijk voor hem nog een mooie voetbalcarrière.
Terugkijkend op een prachtige periode kan Luitzen nu als supporter bij Lars langs de lijn staan, dit zal wel even moeten wennen. Wel blijft hij nog als reserve grensrechter actief, betrokkenheid bij de club zal altijd wel blijven.

“Grutske” mem en echtgenote

luitzen en lars de vries 2018