Nieuwsbericht

De zaterdagmiddag beleving

Nu de winterstop is aangebroken, en ook de laatste thuiswedstrijd tegen Minnertsga is afgelast, is het mooi even tijd om op een andere manier naar het voetbal te kijken. Met welke verwachtingen ga je na een wedstrijd kijken? Wat wil je zien van onze boys? Ik denk dat iedereen met andere verwachtingen naar een wedstrijd komt kijken. De grootste groep supporters komt er om hun ploeg ongeacht de stand op de ranglijst aan te moedigen. In voor en tegenspoed. Alle supporters willen strijd zien. Dat is voor mij een zekerheid. Dan is er ook een groep waarbij het sociale aspect meet and greet een grote rol speelt. Als het lekker draait met de ploeg en we draaien bovenin mee, dan staan er net wat meer mensen langs de lijn. You only sing when you are winning noemen ze dat. Maar waar echt alle supporters van houden en voor naar een stadion gaan of op een zaterdagmiddag langs de lijn gaan staan is dat ze naar een team kijken waar ze iets mee hebben. Wat is dat dan, er iets mee hebben? Ik heb zo ongeveer 40 jaar elke zaterdag twee of drie wedstrijden gezien. Of we nu bij Oeverzwaluwen of sc Heerenveen of ONS langs de lijn staan, waar je voor komt is herkenbaarheid! In elk team moeten spelers staan die uit de eigen jeugd komen. Het liefst spelers waarvan de vaders ook nog eens in het eerste furore hebben gemaakt. Bij Oeverzwaluwen staan er momenteel een stuk of vier in de basis die aan die voorwaarde voldoen. Peterson, Melchers, De Vries, Haytema en dan vergeet ik er zeker nog een paar. Bij Heerenveen wil je naar Vlap kijken, zijn vader Jan speelde ook in het eerste. Het Cambuur stadion liep ook vol voor een Sandor vd Heide. Allemaal jongens van de club. Vaders op de tribune of langs de lijn. Als je naar een vreemdelingen legioen staat te kijken is het gebeurd met de herkenbaarheid en loopt het met de publieke belangstelling snel terug.

Amateurvoetbal is bij uitstek geschikt om deze beleving te ervaren. Heel vaak ben ik dit jaar uit het Abe Lenstra stadion gekomen en kwam ik tot de conclusie dat ik op de zaterdagmiddag bij Oeverzwaluwen meer beleving en plezier beleefde dan in het stadion. Vlappie uitgezonderd dan. Die voldoet aan mijn verwachting. Jongen van de club, vecht zich kapot, trotse vader en aanspreekbaar, geen koptelefoon voor en na de wedstrijd, maar gewoon handtekening geven aan de jeugd. Bij Oeverzwaluwen lopen de spelers na de wedstrijd even lekker naar hun trotse vaders en moeders. Bij een nederlaag krijgen diezelfde boys even een schouderklopje. Sport zoals het is bedoeld.
Trouwens er is ook hoop voor spelers die geen vaders in het eerste hebben gehad hoor. De genen kunnen soms mooie verbindingen maken die tot verrassende uitkomsten kunnen leiden. Een auto crossende vader die een super snelle spits mag leveren of een palingroker die in Amsterdam aan de weg timmert die een Beckenbauer achtige verdediger heeft afgeleverd. Beleving en herkenbaarheid daar draait het om. Go Sweltjes Go! 19 januari start de competitie weer en hoe! De absolute topper tegen de beste ploeg in het Friese amateurs voetbal Wolvega. Er is geen ploeg in het hele amateurvoetbal in het noorden die nog alles heeft gewonnen behalve Wolvega. Een geweldige uitdaging om daar dus van te winnen. Zo niet, dan strijd strijd en nog eens strijd leveren. We gaan het weer beleven!